Materiały i prawo

Artykuły prawne

Zmiana ustawy o finansach publicznych w zakresie uchylenia art. 284 ust. 1 ustawy – informujemy , że zgodnie z art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych (Dz. U. poz. 659) został uchylony art. 284 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm.). Powyższa zmiana wejdzie w życie z dniem 27 kwietnia 2017 r.

 

Przepis art. 284 ust. 1 ustawy został uchylony, a co za tym idzie plan audytu oraz sprawozdanie z planu audytu nie stanowią informacji publicznej.

Treść w/w przepisu brzmiała „Plan audytu oraz sprawozdanie z wykonania planu audytu stanowią, udostępnianą na wniosek, informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Tutaj możesz pobrać >> Ustawa z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych <<

 

0 1733
Artykuły prawne

W dniu 4 maja 2016 w >> Dzienniku Urzędowym UE L 119 << zostały opublikowane oficjalne teksty następujących aktów prawnych składających się na reformę ochrony danych:

 

Zgodnie z art. 99 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po publikacji w Dzienniku Urzędowym UE, a będzie stosowane od dnia 25 maja 2018 r. natomiast dyrektywa wchodzi w życie pierwszego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

 

2 1708
Artykuły prawne

Od 1 marca 2017r. obowiązuje

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROZWOJU I FINANSÓW

z dnia 15 lutego 2017 r.

zmieniające rozporządzenie w sprawie audytu wewnętrznego oraz informacji o pracy i wynikach tego audytu

Na podstawie art. 285 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, 1948, 1984 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60 i 191) zarządza się, co następuje:

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie audytu wewnętrznego oraz informacji o pracy i wynikach tego audytu (Dz. U. poz. 1480) § 29 otrzymuje brzmienie:

§ 29. Przepisy § 26–28 stosuje się odpowiednio do audytu wewnętrznego zleconego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.”.

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r.

 

 

Artykuły prawne

Zapraszamy do zapoznania się ze zmienionymi Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego,

które zaczną obowiązywać od 1 stycznia 2017 roku

. Zostały one niedawno zatwierdzone przez International Professional Practice Framework Oversight Council.

Poniżej możesz zapoznać się z wersj porównawczej Międzynarodowych Standardów Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego prezentującej zmiany w obowiązujących standardach w porównaniu do ich poprzedniej wersji.

 

Tutaj możesz pobrać obowiązujące od 1 stycznia 2017 r. >> Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego <<

Tutaj możesz pobrać wersję porównawczą: >> Międzynarodowe standardy praktyki zawodowej audytu wewnętrznego – standardy 2017 ze zmianami << – w trybie śledzenie zmian (obowiązujące – wersja polska)

 

Artykuły prawne

Informujemy, że na podstawie art. 273 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm.), uwzględniając powszechnie uznawane standardy audytu wewnętrznego, Minister Rozwoju i Finansów określił Międzynarodowe standardy praktyki zawodowej audytu wewnętrznego opracowane przez The Institute of Internal Auditors (IIA) jako standardy audytu wewnętrznego dla jednostek sektora finansów publicznych.

Komunikat Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie standardów audytu wewnętrznego dla jednostek sektora finansów publicznych został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Ministra Rozwoju i Finansów pod poz. 28.

Tutaj możesz pobrać:  >> Standardy audytu wewnętrznego dla jednostek sektora finansów publicznych << 

Departament Polityki Wydatkowej przypomina, że zgodnie z art. 273 ust. 2 ustawy o finansach publicznych audytor wewnętrzny, prowadząc audyt wewnętrzny, jest zobowiązany do kierowania się wskazówkami zawartymi w standardach audytu wewnętrznego dla jednostek sektora finansów publicznych.

 

Artykuły prawne
Ustalenie statusu przedsiębiorcy dla potrzeb obowiązku JPK od 1 stycznia 2017 r.
  • Ministerstwo Finansów wyjaśnia wątpliwości związane z ustaleniem statusu przedsiębiorcy na potrzeby obowiązku JPK.
  • Mali i średni przedsiębiorcy są obowiązani składać JPK_VAT począwszy od rozliczenia za miesiąc styczeń 2017 r. Nie dotyczy to mikroprzedsiębiorców.

 

Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa podatnicy VAT, którzy prowadzą ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług przy użyciu programów komputerowych, mają obowiązek co miesiąc przekazywać za pomocą środków komunikacji elektronicznej informację o prowadzonej ewidencji (tj. JPK_VAT). Przesyłają ją w terminie do 25. dnia następnego miesiąca i wskazują miesiąc, którego ta informacja dotyczy.

 

Stosownie do ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw informację o prowadzonej ewidencji składa się za miesiące od 1 lipca 2016 r. Przepisy przewidują jednak dwa wyjątki:

  1. za okres od 1 lipca 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. informacji JPK_VAT nie składają mali i średni przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (USDG),
  2. za okres od 1 lipca 2016 r. do 31 grudnia 2017 r. informacji JPK_VAT nie składają mikroprzedsiębiorcy w rozumieniu USDG.

Począwszy od rozliczenia za styczeń 2017 r. mali i średni przedsiębiorcy są obowiązani składać JPK_VAT.

Jak ustalić status przedsiębiorcy

W celu zakwalifikowania przedsiębiorcy do kategorii mikro, małego lub średniego, wystarczy, by przesłanki określone dla danej kategorii przedsiębiorców w USDG spełniał w jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych. Przesłanki decydujące o zakwalifikowaniu do danej kategorii przedsiębiorców, tj. średnioroczne zatrudnienie oraz przekroczenie danego poziomu osiągniętego obrotu netto lub sumy aktywów bilansu muszą być spełnione łącznie.

Zgodnie z art. 104 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:

 

  1. zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz
  2. osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 2 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 2 milionów euro.

 

 

 

To oznacza, że jeżeli w jednym roku średnioroczne zatrudnienie wynosi mniej niż 10, a w drugim roku jest wyższe – przedsiębiorca może być uznany za mikroprzedsiębiorcę, przy założeniu, że w  pierwszym roku nie przekracza jednego z ww. parametrów finansowych. W konsekwencji, przekroczenie stanu zatrudnienia lub przekroczenie parametrów finansowych tylko w jednym roku obrotowym nie powoduje utraty ww. statusu przedsiębiorcy.

W przypadku przesłanek wskazanych w USDG, zamiast badania osiągniętego rocznego obrotu netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych, można alternatywnie wziąć pod uwagę sumę aktywów bilansu przedsiębiorcy sporządzonego na koniec jednego z dwóch ostatnich lat obrotowych.

Średnioroczne zatrudnienie pracowników i obrót określone w USDG przelicza się w odniesieniu do dwóch ostatnich lat obrotowych. Lata obrotowe określa się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w odniesieniu do konkretnej sytuacji przedsiębiorcy. W większości przypadków lata te pokrywają się z latami kalendarzowymi. Jeśli lata kalendarzowe i obrotowe pokrywają się, to dla określenia statusu przedsiębiorcy w 2017 r. (jako mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy) bierze się pod uwagę lata 2015 i 2016. Średnioroczne zatrudnienie określa się w przeliczeniu na pełne etaty.

 

Źródło: >> Ministerstwo Finansów <<

 

Artykuły prawne

Ministerstwo Finansów udostępniło struktury logiczne postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, o których mowa w art. 193 a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.).

Dlaczego i dla kogo Jednolity Plik Kontrolny?

Jednolity Plik Kontrolny to format ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, w jakim podatnicy prowadzący te księgi przy wykorzystaniu programów komputerowych będą obowiązani przekazywać je organom podatkowym na ich żądanie.

Obowiązek ten zostanie nałożony na podatników w oparciu o art. 193a dodany do ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm., dalej: O.p.). Nowelizacji tej dokonano w drodze ustawy z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1649, dalej: ustawa nowelizująca). Tutaj możesz pobrać >> Tekst ujednolicony ordynacji podatkowej << . Wprowadzenie takiego obowiązku oraz stosowanie odpowiednich narzędzi informatycznych pozwoli „skarbówce” na przeprowadzania większej ilości (krótszy czas) przeprowadzania kontroli skarbowych. W uzasadnieniu wprowadzonych przepisów czytamy

Chodzi o to, aby można było w sposób automatyczny, przy wykorzystaniu odpowiednich algorytmów informatycznych, wyodrębnić niezbędne dane merytoryczne. Intencją projektowanych rozwiązań jest wprowadzenie do systemów księgowych nowej funkcjonalności, tj. możliwości edycji ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych w oparciu o powszechnie stosowany w komunikacji elektronicznej standard XML.

Na podstawie art. 29 ustawy nowelizującej w okresie od 1 lipca 2016 r. do 30 czerwca 2018 r. przedsiębiorcy MSP mogą przekazywać dane w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej Jednolitego Pliku Kontrolnego. Możliwość ta nie oznacza bezwzględnego obowiązku przekazywania danych w tym formacie. Powinność ta będzie na tych przedsiębiorcach spoczywać dopiero od 1 lipca 2018 r., czyli 2 lata po tym, jak obowiązek ten dotknie dużych przedsiębiorców (od 1 lipca 2016r.).

Poniżej prezentujemy treść artykułu 193a ordynacji podatkowej:

Art. 193a. § 1. W przypadku prowadzenia ksiąg podatkowych przy użyciu programów komputerowych, organ podatkowy może żądać przekazania całości lub części tych ksiąg oraz dowodów księgowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w § 2, wskazując rodzaj ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą.

§ 2. Struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem możliwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz automatycznej analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

 § 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

 

0 1913
Artykuły prawne

W dniu 14 stycznia 2016r. została złożona inicjatywa ustawodawcza dotycząca projektu ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych.

Inicjatywa dotyczy uchylenia art. 284 UoFP – przepisu dotyczącego określenia planu i sprawozdanie z wykonania planu audytu jako dokumenty stanowiące informację publiczną.

Z uzasadnienia projektu ustawy możemy dowiedzieć się, że celem jest usunięcie z ustawy o finansach publicznych przepisu (art. 284 ust. 1), który może powodować wątpliwości interpretacyjne co do zakresu dokumentów wytworzonych przez audytora wewnętrznego w trakcie prowadzenia audytu wewnętrznego, podlegających udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Projekt dostosowuje system prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 kwietnia 2015 r. (sygn. akt K 14/13) stwierdzającego, że art. 284 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jest niezgodny z Konstytucją. Sentencja wyroku opublikowana została dnia 16 kwietnia 2015 r. w Dz. U. poz. 532, a pełna treść wraz z uzasadnieniem w OTK ZU Nr 4A, poz. 45.

Przedmiot i istota rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego

TK orzekł, że art. 284 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jest niezgodny z art. 61 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

 

Artykuły prawne

Departament Polityki Wydatkowej uprzejmie informuje, że w dniu 28 września 2015 r. zostało opublikowane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie audytu wewnętrznego oraz informacji o pracy i wynikach tego audytu.

Przepisy rozporządzenia wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 roku. Wyjątek stanowią przepisy
§ 7 – 11 rozporządzenia, dotyczące opracowania planu audytu wewnętrznego, które wchodzą w życie z dniem 13 października br.

Jednocześnie uprzejmie informujemy, że spotkanie audytorów wewnętrznych, które odbędzie się 29 października 2015 r. zostanie poświęcone omówieniu przepisów rozporządzenia.

W związku z tym zwracamy się do Państwa z uprzejmą prośbą o przesyłanie wszelkich pytań i wątpliwości dotyczących  rozporządzenia na adres: koordynacjaAW@mf.gov.pl w terminie do dnia 13 października br.

Tutaj możesz pobrać >> Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie audytu wewnętrznego oraz informacji o pracy i wynikach tego audytu <<

Źródło: >> Ministerstwo Finansów <<

 

Komunikaty PAW

.

 

W dniach 23-24 kwietnia 2015 r. w Pałacu Prymasowskim w Warszawie spotkali się goście V Krajowej Konferencji Kontroli Zarządczej.

Zamysłem tego spotkania było nie tyle „jubileuszowe” podsumowanie stanu kontroli zarządczej w sektorze finansów publicznych, co przede wszystkim, wymiana zdań, poglądów i doświadczeń z jej wdrażania, ocena jej funkcjonowania oraz podzielenie się pomysłami na poprawę obecnego stanu.

V Krajowa Konferencja Kontroli Zarządczej

Zapraszając do wygłoszenia prelekcji także reprezentantów jednostek spoza sektora finansów publicznych, chcieliśmy zwrócić uwagę na pożytki i korzyści, jakie mogą wyniknąć ze spotkania administracji publicznej i gospodarki.

Podsumowanie tych pięcioletnich doświadczeń było istotne z wielu względów.

Po pierwsze – wprowadzenie systemu, z powodzeniem od lat funkcjonującego w gospodarce jako kontrola wewnętrzna („kontrola wewnętrzna” i „kontrola zarządcza” zostały uznane za równoznaczne w Glosariuszu terminów dotyczących kontroli i audytu w administracji publicznej opublikowanym przez NIK, KPRM, MF oraz MSWiA w 2006 r.) wydawało się przedsięwzięciem skazanym na sukces. Niestety rzeczywistość rozczarowała.
Po drugie – ustawodawca wprowadzał kontrolę zarządczą w przekonaniu, że działania całej polskiej administracji publicznej szybko zwiększą efektywność, skuteczność i przejrzystość i dzięki temu poprawi się jej społeczny odbiór. Niestety, pogarszające się oceny społeczne pokazują, że dużo jeszcze zostało do zrobienia.

Po trzecie Ministerstwo Finansów w wydanym w lutym 2012 r. kompendium wiedzy o kontroli zarządczej (Kontrola zarządcza w sektorze finansów publicznych. Istota, unormowania prawne i otoczenie) zastrzegało, że:

wprowadzenie koncepcji kz nie jest równoznaczne z koniecznością budowy działającej już organizacji od początku. Koncepcja kz umożliwia opisanie czy wręcz zinwentaryzowanie aktualnego stanu zarządzania organizacją i podjęcie tylko takich działań, które zostaną uznane za konieczne, bo uzupełniające system o brakujące elementy.

[…] kz nie powinno oznaczać tworzenia martwej, formalnej struktury angażującej pracowników w tworzenie dokumentów wypełnionych treścią oderwaną od prawdziwych zadań, problemów kierownictwa i pracowników. Można powiedzieć więcej: organizacja, która dba jedynie o stworzenie formalnej struktury obowiązków i odpowiedzialności związanych np. ze sporządzeniem planu działalności, sprawozdania czy oświadczenia o stanie kz dowodzi już choćby tylko takim podejściem niskiej jakości funkcjonującej tam kontroli zarządczej. Życie zweryfikowało te wspaniałe założenia. Często kontrolę zarządczą wprowadzano bez zrozumienia jej istoty i wagi, jako przykry obowiązek, dodatkowe „papierkowe obciążenie”, czasami nawet „nowe” wprowadzano tak, by nie naruszyć istniejącego status quo, dlatego po pięciu latach niezbyt wiele jednostek sfp może pochwalić się oczekiwanymi efektami.

Ale oddajmy głos uczestnikom spotkania.
W pierwszym wystąpieniu Dyrektor Generalny Ministerstwa Sprawiedliwości Eliza Wójcik oraz Adam Niedzielski – Dyrektor Departamentu Strategii i Funduszy Europejskich Ministerstwa Sprawiedliwości przekonywali, że ewaluowanie kontroli zarządczej jest szansą na przejście od biurokracji do zarządzania jednostką.

Zwrócili uwagę na pozytywną ocenę NIK-u z przeprowadzonej w 2014 r. kontroli adekwatności oraz efektywności systemu kontroli zarządczej w dziale administracji rządowej sprawiedliwość, ale podkreślili, że strategiczne cele jeszcze nie zostały osiągnięte. Potrzebny jest nieustający wysiłek, by jednostki obszaru sprawiedliwości wykonywały swoje zadania w sposób sprawny, kompetentny i efektywny, zostało jeszcze wiele pracy, zarówno w działaniach planistycznych jak i monitoringu realizacji zadań, by zapewnić instytucjom państwa w przestrzeni sprawiedliwości zaufanie społeczne.

Na ubiegłorocznej, IV Konferencji, Członek Komitetu Audytu w Min. Rolnictwa i Rozwoju Wsi Rafał Krzemień stwierdził, że sam system jest doskonały i nie ma potrzeby w nim nic zmieniać. Trzeba tylko mocniej popracować nad świadomością osób odpowiedzialnych za realizację założeń systemu. Zaprosiliśmy ponownie pana Krzemienia, by odpowiedział nam na pytanie, czy po roku jesteśmy bliżej menedżerskiego stylu zarządzania w administracji publicznej? Okazuje się, że wiele zostało jeszcze do zrobienia. Przytoczone w czasie wystąpienia wnioski pokontrolne NIK-u, pokazały najsłabsze obecnie ogniwa systemu: brak właściwej i spójnej definicji celów i zadań oraz mierników monitorujących stopień ich osiągania, nieprawidłowa metoda przeprowadzania analizy ryzyka związanego z osiąganiem wyznaczonych celów, niewłaściwe monitorowanie realizacji celów i zadań z planu działalności.

Niestety, źle lub wcale nieoszacowane ryzyko zaprzepaszcza szanse, ignoruje zagrożenia, a brak ciągłego monitorowania systemu nie pozwala mu się doskonalić.

Intencje ustawodawcy – nowa jakość zarządzania publicznego – jeszcze nie zostały wypełnione. Nadal brakuje zrozumienia istoty kontroli zarządczej i przekonania o jej znaczeniu dla poprawy jakości zarządzania publicznego.

 

Z dalszą częścią relacji możesz zapoznać się na stronach >>PIKW<<